VERBROEDERING VAN VROEGER TOT NU

• Inleiding
• In den beginne
• Meerhout Sport bij de BVB - 1926
• En Hand in Hand?
• Verbroedering
• De jaren '70
• Seizoen '80-'81
• Degradatie
• Een nieuwe generatie, een nieuwe start
• Kattenstadion Sportlaan 1
• Kampioen 2de Provinciale
• Promotie 1e
• Seizoen 2005-2006, een knaller
• Seizoen 2006-2007, een leerschool
• Verbroedering in derde klasse - seizoen '06-'07
• Een wederom bewogen seizoen '07-'08
• Seizoen '08-'09

In een moderne voetbaltijd van clubfaillissementen, naamsveranderingen, omkoopaffaires,... en nog ander van dat fraais, is Verbroedering nog steeds een waar en authentiek voetbalbegrip gebleven in Meerhout. Niettegenstaande Verbroedering een fusie is geworden van twee clubs midden de jaren '60 wisten de Meerhoutse clubleiders toen al dat 'een gezonde samenwerking' de enige boodschap was om als voetbalclub te kunnen floreren.

In 1966 werd het samengaan tussen Meerhout Sport en Hand in Hand een feit en werd de club Verbroedering Meerhout geboren.

Maar laat ons even naar de prehistorie gaan.
De voorloper van het Meerhoutse voetballeven is ondermeer terug te vinden in 1914, waarbij onder leiding van Henri De Marbaix, vriendschappelijke wedstrijden werden gespeeld door de 'Meerhoutse Katten'. Bij het uitbreken van de eerste wereldoorlog werd het echter zeer moeilijk om de sport verder voluit te beoefenen, bij gebrek aan materiaal en dergelijke. Na de oorlogsjaren ontstonden er in Meerhout echter twee clubs, zijnde de jongens van de Berg, 'Jong maar dapper' en de ploeg van het centrum. Er werd in de 'Vlaamse voetballiga' gespeeld.

Wijlen Vic Van Brabant, de legendarische Meerhoutse voetbalman (speler, kapitein, bestuurslid en voorzitter), bracht met een aantal andere sportieve medewerkers de twee Meerhoutse clubs bij elkaar en hield Meerhout Sport boven de doopvont.
Tijdens dit jaar werd door de Koninklijke Belgische Voetbalbond tevens het stamnummer-systeem ingevoerd. Elke club die zich bij de bond inschreef verwierf een eigen stamnummer. Meerhout Sport schreef zich in bij de Belgische Voetbalbond en verkreeg het stamnummer 893.

In de jaren '30, meerbepaald het seizoen '35-'36 werd er kampioen gespeeld in IIIde gewestelijke, met 5 punten voorsprong op Standaard Vorst en nogmaals kampioen in het seizoen '38-'39. De tweede oorlog brak uit en dat kwam het hele sportgebeuren natuurlijk niet ten goede. Einde jaren '40 en begin jaren '50 werd er afwisselend in IIde en IIIde gewestelijke afdeling gespeeld. Een provinciale kampioenstitel werd nogmaals gevierd in '53-'54.

Aan het einde van de jaren '50 (seizoen '59-'60) werd er dan eindelijk een sprong gemaakt naar de Iste provinciale afdeling, een eerste unicum in de Meerhoutse voetbalgeschiedenis. Het voetbalterrein was gelegen in de Schoolstraat (naast café de Vonsu) en Meerhout Sport speelde in een witblauwe uitrusting.

Ondertussen werd er natuurlijk op de Weversberg ook tegen een bal getrapt. Na de eerste wereldoorlog bestonden er in Meerhout heel wat kleinere ploegjes. De Rode Band was daar één van. Rond 1934 ging deze ploeg echter failliet en een aantal kwieke Berglanders namen de ploeg over en stichtten de club Hand in Hand.

De club speelde in groenwitte uitrusting en vestigde zich aan de Burgemeester Adriaensenlaan/Boerenkrijglaan (tot einde jaren '50). Later zou men verhuizen, iets verderop, naar het terrein aan de Watertoren, waar later ook Verbroedering lange tijd zou voetballen.

Hand in Hand speelde lange tijd in IIIde gewestelijke, tot in 1947 de promotie naar IIde gewestelijke gemaakt werd, waar men lange tijd de kop gespeeld heeft. Maar in 1955 volgde een degradatie naar de IIIde afdeling.

Einde januari 1966... Meermaals staken stemmen de kop op om een Meerhoutse verstandhouding te brengen tussen de club van het Centrum, Meerhout Sport en de club van de Berg, Hand in Hand. Deze verstandhouding kwam er in de zomer van 1966, waarbij FC Verbroedering Meerhout het stamnummer van Hand in Hand 2169 overneemt. Thuisbasis wordt het terrein op de Berg aan de watertoren.
De fusieperiode was uiteraard een zeer bewogen tijd. Er werden vroeger menig harde duels uitgevochten tussen beide clubs, op het veld en zelfs ernaast. Maar toch had men aan beide kampen nood aan een wederzijdse versterking. Niettegenstaande het een moeizaam vredesproces werd, slaagde men er toch in om Verbroedering op de rails te krijgen. Figuren zoals burgemeester Camps, voorzitters Vic Van Brabant en Jules Huybrechts, Politiecommissaris De Ceulaer, Dr. Karel Vandervoort, e.a. trokken mee aan de kar. Stilaan werd tevens de club verder uitgebouwd met de installatie van een beheerraad.

Maar al bij al zorgde het kampioenschap '66-'67 voor de definitieve ommekeer. Verbroedering maakte de promotie waar door Germinal Ekeren op 23 april '67 te verslaan met 1-0 (ondanks de gemiste strafschop van Bert Geerinckx kwam het late doelpunt van Cronenborghs, 'poeske' in de volksmond). Zodoende was men als tweede gerangschikte zeker van promotie.

Het verleden kon voorgoed begraven worden, want het behaalde resultaat was de verdienste van de nieuwe club (en natuurlijk de spelers in het bijzonder). FC Verbroedering Meerhout treedt voortaan aan in Vierde Nationale, met de prachtige zwart-wit gestreepte outfit!

Laat ons zo vrij zijn om de nu toepasselijke woorden in de toespraak tijdens de promotieviering van '67 in feestzaal 'Thalia' van de voorzitter uit die tijd Jules Huybrechts aan te halen. Want nu blijken deze woorden meer dan ooit waarheid te worden. "Verbroedering staat op de drempel van een nieuwe strijd en ditmaal op nationaal vlak. Voor het behalen van een ereplaats volstaat het niet alleen aan de tapkast te strijden. Ook achter de bestuurstafel en het groene veld moet de strijd aangebonden worden. Meerhout beschikt over voldoende spelersmateriaal. Met daarbij een voorbeeldige verstandhouding, zoals er die thans heerst, zal de opgang van Verbroedering steeds verder gaan." En last but not least, besluit hij met een geestdriftige oproep. " Wij zullen de deuren van 3^de Nationale Afdeling openbeuken!" 40 Jaar later wordt deze oproep eindelijk beantwoord.

Verbroedering wordt tijdens de jaren '70 een geduchte ploeg voor velerlei tegenstrevers in bevordering zoals Verbr. Geel, Looi Sport, Lommel, Dessel, Westerlo, e.a.
Het kleine en gezellige terrein op de Berg onder de watertoren ademde als het ware de voetbalsfeer. De indertijd typische beton- en golfplaten constructies ontbraken uiteraard niet en gaven het als het ware een pittoresk uitzicht. Maar eenmaal het vuur in de wedstrijd, daverden de platen! Niettegenstaande de beleidsbeslissing al genomen was om later naar de terreinen ter hoogte van de Boslaan-Biesakkerlaan (De westrijden van de jeugdelftallen en trainingen werden toendertijd al hier gegeven) zou het A-elftal hier nog spelen tot begin jaren '90.
In deze periode kunnen we gewag maken van de legendarische Meerhoutse namen als Hubert Geerinckx, Ludo Grietens, Swa Opdebeeck, Cronenborghs, Fons Huysmans, Charel Huybrechts, Roger Melis... een paar jongeren die de neus aan het venster steken zoals Willy Van Roosbroeck, Roger Aerts, Ivan Laenen,... en een paar succesrijke aankopen, zijnde de gebroers De Busscher Denis en later Xavier.

Einde jaren '70 kan Verbroedering buigen over wellicht één van de beste generatie Meerhoutse voetballers uit zijn geschiedenis.
Freddy Poelmans, Patrick Stalmans, Wim Van Roosbroeck, Roger Aerts ... Later Guy Van De Weyer, Manfred Glanzer, Marc Sterckx, Marcel Van Herle, Eddy Verelst,... Maar ook Meerhoutse jongeren zoals Chris Neuts, Eric Fierens, Mon Jacobs, Johan Wilms,...

Dit resulteerde in een topseizoen '80-'81, waar enkel de laatste wedstrijden van het kampioenschap er teveel aan werden. Heel het seizoen door werd aan kop gespeeld, met bij momenten weergaloos voetbal, maar de titel binnenhalen lukte net niet. Op enkele weken van het einde van de competitie kwam er zand in de motor van de ploeg en zelfs een wedstrijd winnen zat er niet meer in. Menige Meerhoutse supporter zal deze periode nog levendig herinneren.

Het daaropvolgende seizoen komt Verbroedering aan de start van het nieuwe seizoen met een ietwat onthoofde verdediging, maar wel met heel wat (jonge) spelers van eigen bodem (Walter Vos, Peter Verbaendert, Rudy Cuyvers, e.a.) die het in bevordering zeker konden waarmaken. Het zou het seizoen van de bevestiging moeten worden, maar Meerhout eindigde dat jaar 5^de in de rangschikking. Het werd een jaar waarin topschutter Verelst vertrok, maar evenzeer maakte nevenbuur Verbroedering Geel, waarmee menige maal hevige duels voor een massaal publiek werden uitgevochten, de definitieve overstap naar de hogere reeksen.

Er worden begin jaren tachtig nog een paar degelijke seizoen afgewerkt in vierde nationale... en dit wederom met talent uit de eigen club. Ondermeer Werner Machiels, Frank Thijs, e.a. komen aan de oppervlakte.

Einde jaren tachtig... Stilaan maar zeker vindt het geld eveneens zijn weg in het voetbalcircuit. Verbroedering Meerhout zou hier ook niet aan ontsnappen. Waar een clubspeler vroeger steevast koos voor zijn geliefde club van herkomst, koos men nu voor de beste verdienste. Verbroedering dat konsekwent vasthield aan een 'tering naar de nering'-beleid kon geen uitloop van Meerhoutse talenten verhinderen.

In 1987 volgde dan het onvermijdellijke verdict met een degradatie naar 1^ste Provinciale. De club was de pedalen kwijt en dit op meerdere vlakken. Ook op bestuurlijk niveau was er een leemte gevallen. Verbroedering degradeerde meteen door naar de 2^de Provinciale reeks. Het werd hoog tijd dat er met vereende krachten opgetreden werd.

Een nieuwe generatie bestuursleden bond meteen de kat de bel aan en zou met een 'stappen'-beleid Verbroedering terug op de rails krijgen. Het uiteindelijke doel was doodeenvoudig. Verbroedering Meerhout weerom in de bevorderingreeks brengen. Daar waar vroeger zoveel sportieve hoogdagen beleefd werden, daar moest en zou de club thuishoren.

Een aantal jaren werd er met horten en stoten gevoetbald in 2^de provinciale tot in 1992 het seizoen aangevat wordt met wederom een mix van ervaren spelers (Luc Van Kerkhoven, ...) en jonge spelers, waaronder o.a. Gunther De Backer, Mario Wouters, Marco Beyns,... Ondertussen werd vaarwel aan het terrein van de Berg gezegd. De club nam definitief zijn intrek aan de terreinen ter hoogte van de Boslaan. Een aangepaste ruimtelijke ordening en nieuwe aangelegde wegen zorgen voor het toepasselijke adres 'Sportlaan 1'. Tevens wordt er begonnen met de grote overdekte staantribune.

Kurt Derkinderen, Peter Emmers, Marco Beyns, Walter Tuerlinckx, Chris Van Echelpoel, Gert Collet, Patrick Schoofs,... vervoegen de volgende jaren de groep. Heel wat seizoenen zou Verbroedering met deze gedegen spelers voorin meedraaien, tot in 1995 er eindelijk kan gevierd worden met een kampioenstitel. Meteen draait Verbroedering in de 1^ste provinciale reeks zeer goed mee en in mei 1996 kan het Kattenstadion zich opmaken voor de eindronde wedstrijd tegen Witgoor om als tweede stijger mee naar bevordering te kunnen. Het Kattenstadion was afgeladen vol gelopen (2.300 kijkers). Helaas werd de promotie op een haar gemist en na een thriller trok Witgoor aan het langste eind, einduitslag 1-2 en Witgoor naar bevordering.

Maar uitstel werd geen afstel en Meerhout kon het in 1997 overdoen tegen OG Vorselaar (ca. 2.000 toeschouwers), eveneens in de eindronde om als tweede stijger te promoveren. De heenwedstrijd werd verloren met 2-0 en de kansen waren serieus geslonken. Er moest met 3-0 gewonnen worden om de zaak alsnog recht te zetten. Maar zo geschiedde. Gunther De Backer lukte in deze wedstrijd drie prachtige doelpunten en schreef zich meteen in de geschiedenis van de club. Drie broodjes De Backer!
Een periode van negen ononderbroken bevorderingsjaren volgde, waarbij Verbroedering een hele reeks echt goeie voetballers zag komen en gaan (Luc Hooyberghs, Kim Breughelmans, Kevin Geudens, Jan Van Gheel, Patrick Jacobs, Paul Peeters, en nog vele anderen).

Verbroedering legde afgelopen seizoen een buitengewoon prachtparcours af. Bij de aanvang van het seizoen werd de club wel een plaats in de linkerkolom gepronostikeerd, wat in de eerste seizoenshelf ook leek uit te komen. Maar de kop spelen was nog andere koek. In de loop van de terugronde klom Verbroedering echter telkens een trapje hoger. Trainer Johan Houben wist een zeer samenhangende groep met grote ambitiehonger tussen de lijnen te brengen, wat resulteerde in de kampioenschapstitel in 4^de nationale C.

Tevens bracht Verbroedering de nationale topscorer voort. Kevin Oris vond niet minder dan 35 maal de netten van het doel. Na negen degelijke bevorderingsjaren promoveert Verbroedering naar de derde klasse in het Nationale voetbal. Een absoluut hoogtepunt in de Meerhoutse voetbalgeschiedenis.

Op korte termijn is het uiteraard de bedoeling om te spelen voor behoud. Het budget en de spelerskern laten dit zeker toe.
Niettegenstaande we qua financiële middelen wellicht bij de laatsten van de klas horen, zal de Meerhoutse strategie er wederom in bestaan om deze zo efficiënt mogelijk in te zetten.
Ongeoorloofd grote uitgaven aan spelersmateriaal worden vermeden, maar alle posities dienen goed en juist ingevuld te worden door middel van scouten van talentvolle jonge spelers.

Achteraf betekende het eerste seizoen in derde nationale klasse een hele leerschool.
Her en der werd in het begin van de competitie wel wat punten gesprokkeld, en werden draws gespeeld tegen o.a. Verbr. Geel en Doornik.
Toch kon Verbroedering Meerhout zich niet handhaven en eindigde voorlaatste waardoor we noodgedwongen terugzakte naar vierde klasse C.

Het verblijf in derde klasse was van korte duur, maar ongetwijfeld zeer leerrijk voor onze club. Ondanks een zeer bescheiden budget werden toch verrassende resultaten tegen een paar topclubs met veel hogere budgetten behaald. Het gelijkspel tegen gebuur Geel op een winterse namiddag lokte een 2000-tal toeschouwers en was één van de hoogtepunten van het seizoen. Uiteindelijk mocht dit niet baten en eindigde Meerhout op de voorlaatste plaats en degradeerde hiermee rechtstreeks naar vierde nationale.

Het seizoen in derde klasse heeft in de club heel wat teweeg gebracht. Voor de eerste ploeg was het natuurlijk onmiddellijk een ticket retour naar vierde klasse. Op zich geen ramp. Vierde nationale is en blijft nog altijd een mooi niveau voor onze Meerhoutse club. Maar de jeugdspelers en -ploegen waren pas gestart op nationaal niveau. Dit moest nu op korte tijd weer helemaal teruggeschroefd worden, wat verre van ideaal bleek.

Het seizoen '07-'08 werd gestart met hoofdtrainer Dirk Verbraken, hulptrainer Eric Franken en nieuwe aanwinsten Marco d'Ignazio, Kris Reynders, Yusuf Ozcan, Kevin Somers, Mirek Waligora,...

Staande van links naar rechts: Dirk Verbraeken (trainer), Fabio Burgio, Dave Berghmans, Maarten Janssens, John Mc Allister en Gerry Voordeckers.
Zittend van links naar rechts: Tim Segers (trainer doelmannen), Geoffrey Geens, Maarten Hoes, Marco D'Ignazio, Ruben Aerts, Kris Reynders en Yusuf Ozcan.
Niet op de foto: Kevin Somers, Mirek Waligora, Jef Peeters, Mike Oris, Mitch Geerts, Michaël Sterckx

(zie ook bijhorende persnota)

De seizoenstart in september '07 werd volledig gemist en de club bengelde het hele najaar onderaan. Trainer Verbraken kreeg de ploeg niet op de rails en gooide bij complete verrassing en voortijdig nog zelf de handdoek in de ring. In december '07 werd op Lille zwaar verloren met 6-1 en dit was natuurlijk het sein voor het bestuur om in te grijpen. Namelijk het recept van het kampioenenjaar werd bovengehaald. Johan Houben maakte zijn rentree in het Kattenstadion, samen met een tweetal versterkingen, Nordine Barka en Robbe Claes.

De ploeg straalde meteen weer een pak meer vertrouwen uit en al gauw wist Meerhout zich uit de degradatiezone te werken en het behoud te verzekeren. Ei zo na werd zelfs in de derde periode nog een ticket voor de eindronde bekomen.

Maar wat er zich vanaf april '08 begon af te spelen werd in alle opzichten een mijlpaal in de geschiedenis van de club.

De noodlijdende gebuur KFC Geel kwam meer en meer in de problemen.
Niet alleen de laatste plaats die ze bekleedde in de tweede nationale, maar zeker de financiële en een aantal gerechtelijke problemen waren een strop om de hals van de club. Deze problemen kwamen in het voorjaar van 2008 helemaal boven. Een faillissement dreigde… alleen de Geelse club is een immens populaire club met een grote aanhang. Door de grote onenigheid binnen het Geelse bestuur omtrent de te nemen stappen kwamen het tot een finale breuk in de club. Enkele ex-bestuursleden bonden de kat de bel aan en namen contact met onze Meerhoutse club.

Ondanks een sterk gesaneerd en een 'tering naar de nering' beleid, kampte Verbroedering Meerhout na een paar bewogen seizoenen eveneens in problemen. De terug gelopen bezoekersaantallen, de weinige sponsorbijdrages o.w.v. beperkte industrie,... waren tekenen aan de wand van een komende crisis.

De eerste gesprekken tussen een aantal Geelse sterkhouders en het Meerhoutse bestuur werden opgestart rond maart '08. Aangezien de Geels-Meerhoutse situatie al gauw een win-win operatie bleek, werd al gauw open kaart gespeeld naar supporters en sympathisanten uit beide gemeenschappen. Een nieuwe club was geboren rond het stamnummer van FC Verbroedering Meerhout 2169, de kleuren wit-blauw-zwart en de naam Verbroedering Geel-Meerhout.
Zie ook de perstekst in bijlage (april '08).

Meteen werd de gedachte opgepikt door de harde supporterskernen, waardoor Verbroedering Meerhout prompt de laatste wedstrijden van het seizoen uiteraard in zwart-wit, met ... jawel, blauwe kousen speelde. Het moet gezegd... het was een hartverwarmende periode uit de club.

Uiteindelijk viel in juni '08 het doek voor KFC Geel. De club ging failliet. Meteen het sein om het stadion De Leunen tot de thuis van de nieuwe club Verbroedering Geel-Meerhout om te dopen.

De thuiswedstrijden worden nu gespeeld op de Leunen en meteen trekt de club tot 1000 supporters aan. Johan Houben en assistent trainer Eric Franken leiden de eerste ploeg. Nieuwe spelers zijn Martijn Plessers, Glen Vanderzande, Nathan Van Brantegem, Keith Putzeys, Kevin Wouters, Ruben Lowet, Björn Daelemans, Philippe Gilissen,...

Vooraan zittende van links naar rechts: Stijn Ruts, Tom Vandervee, Philippe Gilissen, Arne Hoefnagels, Niels Verhoeven, Jeroen Belmans, Keith Putzeys, Mathias Moelans, Ignace Van den Brande en Kris Reynders.
Midden staande van links naar rechts: Roger Kempen, Cis Huybrechts, Karel Ooms, Mirek Waligora, Frederik Vos, Yannick Cuyvers, Kobe Goos, Martijn Plessers, Mitch Geerts, Ruben Lowet, Dieter Lormans, Billy Ozcan, Peter Emmers, Eric Franken, Johan Houben, Jan Van Den Bergh, Jean-Pierre Deville en Bart De Bruyn.
Achteraan staande van links naar rechts: Niels Ivens, Niels Houben, Ruben Plessers, Thomas Lievens, Geoffrey Geens, Niels Verwimp, Sam Belmans, Glenn Van Der Sanden, Nathan Van Brantegem, Thomas Van Aerschot en Kevin Wouters. Niet op de foto : Nordine Barka, Jef Peeters en Björn Daelemans.

Jeugd

Voor de jeugdwerking is het de bedoeling om op termijn in twee reeksen uit te komen. Een nationale jeugdreeks, die de Leunen als thuishaven zal hebben. Een gewestelijke en/of provinciale jeugdreeks met als thuishaven in Meerhout (Sportlaan 1, Kattenstadion). Aangezien de club nog niet meteen een nationale jeugdreeks kan opstarten, zijn er nu gewestelijke en provinciale ploegen. Meteen werden bijna 50 Duiveltjes in de nieuwe club ingeschreven.